ديگر خاطر جمع شد بهدف خود رسيده است، و ليكن بطور ناگهانى چهار پاى اسبش به زمين فرو رفت و بكلى در زمين پنهان شد. سراقه بسيار تعجب كرد، زيرا مى‌ديد آن مكان، زمين نرمى نبود كه پاى اسب فرو رود، آنهم تا شكم، بلكه زمينى بسيار سفت و محكم بود. سراقه فهميد كه اين قضيه يك امر آسمانى است (و اگر دير بجنبد ممكن است خودش هم فرو رود) لا جرم فرياد زد: اى محمد! از پروردگارت بخواه اسب مرا رها كند، و من ذمه خدا را به گردن مى‌گيرم كه احدى را به راهى كه در پيش گرفته‌اى راهنمايى نكنم و نگويم كه من محمد را كجا ديده‌ام. رسول خدا ٦ دعا كرد و اسبش چنان به آسانى رها شد كه گويى پاهايش را با يك گره جوزى بسته بودند.

و اين سراقه مردى بسيار زيرك و دورانديش بود، و از اين پيش آمد چنين احساس كرد كه به زودى برايش پيش آمد ديگرى خواهد بود. لذا به رسول خدا ٦ عرض كرد يك امان نامه براى من بنويس.

آن جناب هم به وى امان نامه داد و او برگشت.

محمد بن اسحاق مى‌گويد: ابو جهل در باره سراقه اشعارى گفته بود، سراقه نيز با اشعار زير، او را پاسخ گفت:

ابا حكم و اللات‌[١] لو كنت شاهدا		لأمر جوادى اذ تسيخ قوائمه‌
عجبت و لم تشكك بان محمدا		نبى ببرهان فمن ذا يكاتمه‌
عليك بكف الناس عنه فاننى‌		أرى أمره يوما ستبدو معالمه‌[٢]

مؤلف: اين روايت را كلينى در كافى‌[٣] به سند خود از معاوية بن عمار از ابى عبد اللَّه (ع) و نيز صاحب الدر المنثور نيز[٤] آن را به چند طريق نقل كرده‌اند. و نيز زمخشرى آن را در كتاب ربيع الأبرار خود[٥] آورده است.

[١] در نسخه‌اى ديگر: و اللَّه .

[٢] اى ابا حكم بلات( و در نسخه ديگر به خدا) سوگند اگر مى‌ديدى. چگونه چهار پاى اسبم در زمين فرو رفت. به تعجب فرو رفته و ديگر ترديدى برايت نمى‌ماند كه محمد. پيغمبرى با معجزه است، و با اين معجزاتش چه كسى مى‌تواند نبوت او را پوشيده بدارد، اينك بر تو باد كه مردم را رها كنى و بر او نشورانى كه من امر او را مى‌بينم روزى خيلى زود بالا گرفته و پيش برود. اعلام الورى ط بيروت ص ٣٣

[٣] روضة الكافى( ٨) ص ٢١٨ ح ٣٧٨

[٤] الدر المنثور ج ٣ ص ٢٤٠

[٥] تفسير برهان ج ٢ ص ١٢٥ ح ٣