اين است كه از هر قبيله‌اى از قبائل و طوائف عرب يك نفر انتخاب شود، حتى يك نفر هم از بنى هاشم، و اين عده هر كدام يك كارد و يا آهن و يا شمشيرى برداشته و نابهنگام بر سرش ريخته همگى دفعتا بر او ضربه‌اى وارد آورند، تا معلوم نشود به ضربه كداميك كشته شده، و در نتيجه خونش در ميان قريش متفرق و گم شود، و بنى هاشم نتوانند به خون خواهى او قيام كنند، چون يك نفر از خود ايشان شريك بوده، و اگر بناچار مطالبه خونبها كردند شما مى‌توانيد سه برابر آن را هم بدهيد، گفتند: آرى، ده برابر مى‌دهيم، آن گاه همگى رأى پير مرد نجدى را پسنديده و بر آن متفق شدند، و از بنى هاشم ابو لهب عموى پيغمبر داوطلب شد.

از طرفى جبرئيل به رسول اللَّه ٦ نازل شد و براى وى خبر آورد كه قريش در دار الندوة اجتماع نموده و عليه تو توطئه مى‌كنند، خداوند اين آيه را نازل كرد:(وَ إِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ وَ يَمْكُرُونَ وَ يَمْكُرُ اللَّهُ وَ اللَّهُ خَيْرُ الْماكِرِينَ).

آن شبى كه قريشيان مى‌خواستند آن حضرت را به قتل برسانند اجتماع كرده به مسجد الحرام درآمدند، و شروع كردند به سوت زدن و كف زدن و دور خانه طواف كردن، خداوند در اين باره آيه‌(وَ ما كانَ صَلاتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ إِلَّا مُكاءً وَ تَصْدِيَةً) را نازل كرد، كه منظور از مكاء سوت زدن و منظور از تصدية كف زدن است، و اين آيه بدنبال آيه‌(وَ إِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا) نازل شده، هر چند بعد از آيات بسيارى در قرآن نوشته شده است.

وقتى خواستند بر آن حضرت درآمده و به قتلش برسانند، ابو لهب گفت: من نمى‌گذارم شبانه به خانه او درآييد، براى اينكه در خانه زن و بچه هست، و ما ايمن نيستيم از اينكه دست خيانت‌كارى به آنان نرسد، لذا او را تا صبح تحت نظر مى‌گيريم وقتى صبح شد وارد شده و كار خود را مى‌كنيم، به همين منظور آن شب تا صبح اطراف خانه رسول خدا ٦ خوابيدند.

از طرفى رسول خدا ٦ فرمود تا بسترش را بگستردند، آن گاه به على بن ابى طالب (ع) فرمود: جانت را فداى من كن، عرض كرد: چشم يا رسول اللَّه، فرمود:

در بستر من بخواب و پتوى مرا به سر بكش، على (ع) در بستر پيغمبر ٦ خوابيد و پتوى آن حضرت را بر سر كشيد.

آن گاه جبرئيل آمد و دست رسول خدا ٦ را گرفت و از منزل بيرون برد، و از ميان قريشيان كه همه در خواب بودند عبور داد، و اين در حالى بود كه رسول خدا ٦ آيه‌( وَ جَعَلْنا مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْناهُمْ فَهُمْ لا)