ولاها و ولایتها - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٤

است ، پس آنگاه که معجزه صورت می‌گیرد ، انسانی در کائنات تصرف نکرده‌ است ، بلکه خود ذات احدیت است که مستقیما و بدون دخالت اراده انسان‌ ، در کائنات تصرف کرده است . این تصور اشتباه است گذشته از اینکه علو ذات اقدس احدیت ابا دارد که یک فعل طبیعی بلاواسطه و خارج از نظام از او صادر گردد ، این تصور بر خلاف نصوص قرآنی است قرآن در کمال صراحت آورنده " آیت " ( معجزه ) را خود رسولان می‌داند ولی البته با اذن و رخصت ذات احدیت بدیهی است که‌ اذن ذات احدیت از نوع اذن اعتباری و انسانی نیست که با لفظ و یا اشاره‌ ممنوعیت اخلاقی یا اجتماعی او را از بین ببرد اذن پروردگار همان اعطای‌ نوعی کمال است که منشا چنین اثری می‌گردد و اگر خداوند نخواهد ، آن کمال‌ را از او می‌گیرد در سوره مبارکه مؤمن آیه ٧٨ می‌فرماید : « و ما کان لرسول ان یاتی بایة الا باذن الله ». هیچ پیامبری را نرسد که آیت ( معجزه ) بیاورد مگر با اذن خداوند . در این آیه کریمه آورنده آیت را پیامبران می‌داند ولی به اذن پروردگار مخصوصا کلمه " اذن پروردگار " اضافه می‌شود که توهم نشود که کسی از خودش در مقابل ذات حق استقلال دارد و همه بدانند که " لا حول و لا قوش الا بالله " هر حول و قوه ای - اعم از اندک یا بسیار ، کوچک یا بزرگ - متکی به ذات اقدس احدیت است ، هر موجودی در هر مرتبه ای مجرای اراده‌ و مشیت الهی است و مظهری از مظاهر آن است ، پیامبران در هر کار و از جمله در اعجاز