ولاها و ولایتها - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧١

باطنی تصور ندارد و دستگاه آفرینش که برای انسان ظواهر دینی ( مقررات‌ عملی و اخلاقی و اجتماعی ) را تهیه نموده و وی را به سوی او دعوت کرده‌ است ، ضرورتا این واقعیت باطنی را که نسبت به ظواهر دینی به منزله روح‌ است آماده خواهد ساخت و دلیلی که دلالت بر ثبوت و دوام نبوت ( شرایع‌ و احکام ) در عالم انسانی کرده و سازمان مقررات دینی را به پا نگه‌ می‌دارد ، دلالت بر ثبوت و دوام و فعلیت سازمان ولایت می‌کند و چگونه‌ متصور است که مرتبه ای از مراتب توحید و یا حکمی از احکام دین ، امر ( فرمان ) زنده ای بالفعل داشته باشد در حالی که واقعیت باطنی که در بر دارد در وجود نباشد و یا رابطه عالم انسانی با آن مرتبه مقطوع بوده باشد کسی که حامل درجات قرب و امیر قافله اهل ولایت بوده و رابطه انسانیت‌ را با این واقعیت حفظ می‌کند در لسان قرآن [١] " امام " نامیده می‌شود امام یعنی کسی که از جانب حق سبحانه برای پیشروی صراط ولایت اختیار شده‌ و زمام هدایت معنوی را در دست گرفته ولایت که به قلوب بندگان می‌تابد ، اشعه و خطوط نوری هستند از کانون نوری که پیش اوست ، و موهبتهای متفرقه‌ ، جویهایی هستند متصل به دریای بیکرانی که نزد وی می‌باشد " [٢] .
در اصول کافی ( باب " ان الائمة نور الله " از ابوخالد کابلی روایت‌ می‌کند که گفت از امام باقر ( ع ) از این آیه سؤال کردم : « فامنوا بالله و رسوله و النور الذی انزلنا »[٣] .

بکلمات فاتمهن قال انی جاعلک للناس اماما » " ( بقره / ١٢٤ ) که به‌ زیباترین وجهی این مطلب بیان شده است . [٢] نشریه سالانه مکتب تشیع ، شماره [٢] [٣] تغابن / [٨]