ولاها و ولایتها - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٩

و خالق و رازق و محیی و ممیت من جانب الله باشد .
اگر چه خداوند ، جهان را بر نظام اسباب و مسببات قرار داده و موجوداتی که قرآن آنها را ملائکه می‌نامد " مدبرات امر " [١] و " مقسمات امر " [٢] به اذن الله می‌باشند و این جهت هیچ گونه منافاتی‌ با شریک نداشتن خداوند در ملک و خالقیت ندارد ، و همچنین با این که " به هیچ وجه هیچ موجودی " ولی " به معنای یار و یاور خدا و حتی آلت و ابزار خدا به شمار نمی‌رود " منافات ندارد ( « و لم یکن له شریک فی‌ الملک و لم یکن له ولی من الذل و کبره تکبیرا ») [٣] ، نسبت مخلوق‌ به خالق جز مخلوقیت و مربوبیت مطلقه و لاشیئیت نیست .
قرآن در عین اینکه خداوند را در حد اعلای غنا و بی‌نیازی معرفی می‌کند و در عین اینکه مثلا می‌گوید : " « الله یتوفی الانفس حین موتها »" [٤] ، باز می‌گوید : " « قل یتوفیکم ملک الموت الذی وکل بکم »" [٥] ، " « الذین تتوفیهم الملائکة ظالمی انفسهم » " [٦] قرآن در عین اینکه‌ می‌فرماید : " خداوند بر همه چیز حفیظ است " [٧] ، می‌فرماید : " « و یرسل علیکم حفظة حتی اذا جاء احدکم الموت توفته رسلنا »" [٨] .