ولاها و ولایتها - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٠

" احکام و نوامیس دینی که یک دسته از آنها همان مقررات اجتماعی‌ می‌باشند ، در ظاهر یک سلسله افکار اجتماعی می‌باشند ، ارتباط آنها با سعادت و شقاوت اخروی ، و به عبارت ساده دینی با نعمتهای بهشتی و نقمتهای دوزخی ، منوط به واقعیتهایی است که به واسطه عمل به آن نوامیس‌ و مقررات یا ترک آنها در انسان به وجود آمده و در پس پرده حس ذخیره‌ شده و پس از انتقال وی به نشئه آخرت و پاره شدن پرده غفلت و حجاب‌ انیت برای انسان ظاهر و مکشوف افتد پس در زیر لفافه زندگی اجتماعی که‌ انسان با رعایت نوامیس دینی بسر می‌برد ، واقعیتی است زنده و حیاتی‌ است معنوی که نعمتهای اخروی و خوشبختیهای همیشگی از آن سرچشمه گرفته و به عبارت دیگر مظاهر وی می‌باشند این حقیقت و واقعیت است که به نام " ولایت " نامیده می‌شود " نبوت " واقعیتی است که احکام دینی و نوامیس‌ خدایی مربوط به زندگی را به دست آورده و به مردم می‌رساند و " ولایت " واقعیتی است که در نتیجه عمل به فرآورده های نبوت و نوامیس خدایی در انسان به وجود می‌آید " .

امام ، حامل ولایت

حضرت معظم له درباره ثبوت ولایت و حامل آن " امام " ، و اینکه جهان‌ انسانی همواره از انسانی که حامل ولایت باشد ( انسان کامل ) خالی نیست ، می‌فرمایند : " در ثبوت و تحقق صراط ولایت که در وی انسان مراتب کمال باطنی خود را طی کرده و در موقف قرب الهی جایگزین می‌شود ، تردیدی نیست ، زیرا ظواهر دینی بدون یک واقعیت