ولاها و ولایتها
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
ولاها و ولایتها - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٣
- یعنی یک سلسله علوم و فنون که برای بهبود این زندگی مؤثر و مفید است
و یک سلسله آداب و مراسم که لازمه بهتر زیستن اجتماعی است - پیشرفت
حاصل کند اگر انسان را تنها در این سطح در نظر بگیریم مطلب همین است ،
ولی انسان راهی و بعدی دیگر دارد که از طریق تهذیب نفس و با آشنایی
آخرین هدف یعنی ذات اقدس احدیت حاصل میگردد .
از عبودیت تا ربوبیت
تعبیر زننده ای است ، از بندگی تا خداوندگاری ؟ ! مگر ممکن است بنده ای از مرز بندگی خارج گردد و پا در مرز خدایی بگذارد ( این التراب و رب| سیه رویی ز ممکن در دو عالم |
| جدا هرگز نشد و الله اعلم |
من صاحب شترانم که برای مطالبه آنها آمده ام ، اما خانه خود صاحبی دارد .
ما تعبیر بالا را به پیروی از یک حدیث معروف که در
[١] سیره ابن هشام ، ج [١]