ولاها و ولایتها - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٦

معنوی یعنی معرفت و لذت حاصل از آن ، و رحمت مادی یعنی باغ و بهشت و حور و قصور - ، اما بعضی دیگر حتی از اعتراف به رحمت معنوی نیز امتناع‌ دارند و همه عنایات و مقامات انسانها را در نزد خداوند محدود می‌کنند به‌ باغ و بهشتهای جسمانی و حور و قصور و سیب و گلابی نتیجه سخن دسته اخیر این است که معنای تقرب بیشتر اولیاء خدا به ذات احدیت این است که‌ بیش از افراد دیگر حور و قصور و سیب و گلابی و باغ و بوستان در اختیار دارند .
نتیجه سخن منکران قرب حق این است که در اثر طاعت و عبادت ، نه‌ نسبت خداوند به بنده فرق می‌کند - همچنانکه طرفداران قرب حقیقی نیز به‌ این مسأله اعتراف دارند - و نه نسبت بنده با خدا فرق می‌کند از نظر نزدیکی و دوری حقیقی ، اولین شخص جهان بشریت یعنی رسول اکرم با شقی‌ترین‌ آنها از قبیل فرعون و ابوجهل مساوی اند .
حقیقت این است که این اشتباه از یک نوع طرز تفکر مادی درباره خدا و انسان ، و بالاخص درباره انسان پیدا شده است کسی که انسان و روح انسان‌ را صرفا توده ای از آب و گل می‌داند و نمی‌خواهد به اصل " « فاذا سویته و نفخت فیه من روحی »" [١] اعتراف کند و حتی این تعبیر را نیز حمل به‌ یک معنای مجازی می‌کند ، چاره ای ندارد جز انکار قرب واقعی حق .
ولی چه لزومی دارد که ما انسان را اینچنین حقیر و خاکی فرض نماییم تا مجبور شویم همه چیز را تأویل و توجیه کنیم ؟ خداوند کمال مطلق و نامحدود است ، و از طرفی حقیقت وجود مساوی با