ولاها و ولایتها - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٣

اکابر شعرای امامیه در قرن چهارم هجری است ، در اشعار ذیل به این معنی‌ اشاره می‌کند :

قرن الاله ولائه بولائه

مما تزکی و هو حان یرکع

سماه رب العرش نفس محمد

یوم البهال و ذاک ما لا یدفع [١]

خداوند ولاء علی را با ولاء خودش ، در اثر اینکه علی در حال رکوع زکات‌ بخشید ، مقرون بخشید ، مقرون ساخت پروردگار عرش ، علی را در روز مباهله‌ " جان محمد " خواند ، و این حقیقتی غیر قابل انکار است .
همچنانکه قبلا گفتیم ، در اسلام به نوعی ولاء توصیه شده است که اثباتی و عام است و آیه کریمه " « المؤمنون و المؤمنات بعضهم اولیاء بعض » " ناظر به آن نوع از ولاء است .
اکنون می‌گوییم آیه کریمه " « انما ولیکم الله »" مطلب را به شکلی‌ بیان می‌کند که عمومیت بردار نیست و به هیچ وجه نمی‌توان احتمال داد که‌ این آیه نیز درصدد بیان ولاء اثباتی عام است ، زیرا قرآن در اینجا درصدد بیان یک قانون کلی نیست ، نمی‌خواهد استحباب یا وجوب ادای زکات در حال رکوع را بیان کند و به عنوان تشریع یک مندوب یا یک فریضه اسلامی ، جعل قانون کند ، بلکه اشاره است به عمل واقع شده ای که فردی در خارج‌ انجام داده و

---

[١] ریحانه الادب ، ج / ٥ ص . ٣١١