انفال- است (جلد ٦ وسائل الشّيعه) كه نشان مى‌دهد شخصى به نام «حكم بن عليا اسدى» خدمت امام باقر عليه السلام رسيد در حالى كه خمس مال خود را آورده بود، حضرت آن را پذيرفت و به او بخشيد.

زيرا شرايط اين شخص چنان بوده كه يا براى نياز و يا براى تشويق و يا مقاصد ديگر، مصلحت بوده است كه او را از خمس معاف دارند.

و خود اين جمله كه امام عليه السلام مى‌فرمايد: من آن را بر تو حلال كردم دليل بر اين است كه اين حكم يك حكم عمومى و همگانى نبوده و الّا اين تعبير موضوع نداشته است.

***

چهارم‌ رواياتى است كه مضمون آن تحليل است ولى با دقّت روشن مى‌شود كه منظور از آن خمس نيست بلكه «انفال» مى‌باشد.