«قلت له امرتنى بالقيام بامرك و اخذ حقّك فاعلمت مواليك بذلك فقال لى بعضهم واىّ شى‌ء حقّه؟ فلم ادرما اجيبه، فقال يجب عليهم الخمس، فقلت ففى اىّ شى‌ء؟ فقال فى امتعتهم و صنايعهم، قلت و التّاجر عليه و الصّانع بيده، فقال اذا امكنهم بعد مؤونتهم‌ [١]

؛ به او (امام عليه السلام) عرض كردم به من دستور داده‌ايد به كارهاى شما رسيدگى كنم، و حقّ شما را بگيرم، اين موضوع را به دوستان شما اطّلاع دادم، بعضى از آنها گفتند: حقّ امام چيست؟ من ندانستم چه در جواب بگويم؟ امام فرمود خمس بر آنها واجب است، گفتم در چه چيز؟ فرمود در امتعه و صنايع، گفتم و كسانى كه تجارت مى‌كنند و با دست خود چيزى را مى‌سازند؟ فرمود بلى در صورتى كه بعد از هزينه زندگى براى آنها امكانى بماند.»

با تمام صراحتى كه حديث دارد، باز بهانه‌جويان به آن ايراد گرفته‌اند، گاهى مى‌گويند حديث «مضمره» است، يعنى نام امام صريحاً در آن برده نشده، و تنها به وسيله ضمير بيان شده است.

[١] حديث ٣، باب ٨، از ابواب خمس وسائل الشّيعه، جلد ٦.