و زمانى مى‌گويند چگونه ممكن است وجود چنين حقّى بر وكيل امام و شيعيان او مخفى مانده باشد؛ ولى پاسخ هردو ايراد بهانه‌گيران روشن است، زيرا علاوه بر اين كه «ابو علىّ بن راشد» از وكلا و نمايندگان مخصوص امام نهم و دهم عليهما السلام بوده است، و چنين كسى هنگامى كه مى‌گويد به او نوشتم كه مرا مأمور گرفتن حقّ خود ساخته‌ايد، شك نخواهيم كرد كه مخاطب نامه حتماً امام عليه السلام بوده است.

و عجيب اين است كه خود اين بهانه‌گيران در نوشته‌هاى خود صريحاً وكالت نامبرده را از طرف امام عليه السلام ذكر كرده‌اند، امّا از آنجا كه افراد لجوج همانند افراد دروغگو فراموشكارند، در چند خطّ بعد از آن، مطلب را بكلّى منكر شده‌اند.

از اين گذشته، مضمون روايت بخوبى گواهى مى‌دهد كه مخاطب اين نامه هيچ كس جز امام نمى‌تواند باشد، زيرا افراد عادّى چه حقّى بر مردم در