[١] دليل بر اين كه بنى‌هاشم از گرفتن زكوة ممنوعند روايات بسيار زيادى است كه در كتب شيعه و اهل تسنّن وارد شده است، و اين روايات بقدرى زياد هستند كه جاى هرگونه شكّ و ترديد را در اين موضوع از بين مى‌برند، و انكار اين روايات مساوى با انكار مسلّمات است؛ براى اطّلاع از اين روايات از طرق شيعه به كتاب وسائل‌الشّيعه، جلد ششم، باب ٢٩- از ابواب مستحقّين زكوة، حديث اوّل و دوم و سوم و چهارم.

و همچنين باب ٣٠، حديث اوّل و باب ٣١، حديث سوم، و باب ٣٢، حديث سوم و پنجم و ششم و هفتم و نهم و باب ٣٣، حديث اوّل، و باب ٣٤، حديث چهارم، مراجعه شود.

و براى اطّلاع از احاديث اين باب از طرق اهل تسنّن، به «سنن بيهقى»، جلد هفتم، كتاب «الصّدقات»، صفحه ٢٩، باب «آل محمّد لايعطون من الصّدقات المفروضات»، و صفحه ٣٠، باب «بيان آل محمّد الّذين تحرّم عليهم الصّدقة المفروضة».

و همچنين به كتاب «مجمع‌الزّوائد»، جلد ٢، صفحه ٨٩، باب «الصّدقة لرسول اللّه و لآله».

و همچنين به كتاب «مكاتيب الرّسول»، صفحه ٢١٦ و ٢٢٤ و ٢٣٠ و ٤٣٢.

و همچنين به «المصنف» عبدالرّزّاق، جلد چهارم، صفحه ٥٠، باب «لا تحلّ الصّدقة لآل محمّد» كه در آنجا روايات زيادى در اين زمينه نقل شده است.

و نيز به كتاب «مغنى» ابن قدامه، طبع بيروت، جلد ٢، صفحه ٥١٩.

و نيز «سنن ابن داوود»، طبع بيروت، جلد ٢، صفحه ٤٥، و كتب ديگر مراجعه فرمائيد.