است و لذا بمجرّد از بين رفتن آن حالت فوق‌العاده، آن حكم نيز پايان مى‌گيرد، و همانند قوانين اصلى اسلام نيست كه جاودان و ابدى باشد؛ به همين دليل، در حديث فوق مى‌بينيم كه امام در مورد خمس اوّل، مى‌فرمايد: «اين مخصوص امسال است و دليلى دارد كه به جهاتى نمى‌خواهم آن را شرح دهم. (حتماً منظور وضع فوق‌العاده‌اى است كه با ورود امام در بغداد از نظر نيازهاى مالى براى اداره شيعيان به وجود آمده بود.)» ولى در مورد خمس دوم، مى‌گويد: «اين قانون هميشگى است، و بايد مسلمانان در هر سال آن را بپردازند.» چه خوب بود اين ايرادكننده تنها به قاضى نمى‌رفت و لااقل با يكى از افراد مطّلع تماس مى‌گرفت تا پاسخ خود را بشنود، تا وقت خود و ديگران را بيهوده تلف نكند.

از اينجا روشن مى‌شود كه چرا خمس اوّل را كه جنبه فوق‌العاده داشته در خصوص طلا و نقره واجب فرموده‌