ولى اين ايرادكننده بر اثر محدود بودن مطالعاتش از يك نكته روشن غفلت كرده است كه ميان «تشريع» و «قانونگذارى» با «حكم حاكم» فرق بسيار است؛ حكومت اسلامى و رهبر اين حكومت «امام عليه السلام» حق دارد در موارد فوق‌العاده دستور خاصّى در يك زمينه بطور موقّت صادر كند، و به همه مردم فرمان دهد، وظيفه خاصّى را بر عهده بگيرند، اعم از امور مالى يا غير امور مالى، و يا موضوع حلالى را موقّتاً براى هدفهاى خاصّى تحريم كند؛ نه تنها امام عليه السلام، فقها و حكّام شرع نيز چنين اختيارى دارند؛ و شرايط فوق‌العاده مسئله تحريم تنباكو از طرف آيةاللّه شيرازى- در آن شرايط خاص كه هدف آن مبارزه با فساد اقتصادى انگلستان بود- از همين قبيل است؛ و اين يكى از نشانه‌هاى تحرّك و سازندگى و زنده بودن قوانين اسلام مى‌باشد كه براى مواقع استثنائى و ضرورى چنين اختياراتى را به حكومت اسلامى و حكّام شرعى داده‌