خمس پشتوانه بيت المال - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١ - عقيده مفسّران
روشنتر، هيچ مانعى ندارد كه مفهوم آيه يك معنى كلّى و عمومى باشد و در عين حال مورد نزول آيه يكى از مصاديق اين حكم عمومى و كلّى باشد.
مثلًا در آيه ٧ سوره حشر مىخوانيم: «ما آتيكُمْ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهيكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا؛ هرچه پيامبر براى شما مىآورد بگيريد و هرچه از آن نهى مىكند خوددارى كنيد.» اين آيه يك حكم كلّى درباره لزوم پيروى از فرمانهاى پيامبر را بيان مىكند در حالى كه مورد نزول آن اموالى است كه از دشمنان بدون جنگ به دست مسلمانان افتاده است (و اصطلاحاً به آن فىء گفته مىشود).
و نيز در آيه ٢٣٣ سوره بقره، يك قانون كلّى به صورت «لا تُكَلِّفُ نَفْسٌ الَّا وُسْعَها؛ هيچكس موظّف به بيش از مقدار توانائى خود نيست.» بيان شده است در حالى كه موردآيه درباره اجرت زنان شيرده است و به پدر نوزاد دستور داده شده است به اندازه توانائى خود به آنها اجرت بدهد ولى آيا ورود آيه در چنين مورد خاصّى