مادام كه رهبرى روحانى جامعه به دست دانشمندان بزرگ اسلامى و مراجع شيعه است و آنها علاوه بر نفوذ عميق اجتماعى داراى استقلال اقتصادى هستند، نمى‌توانند نقشه‌هاى فاسد خود را در زمينه تخريب عقائد اسلامى مردم و توده‌هاى جمعيّت پياده كنند، در اين موقع دست روى دو نقطه بسيار حسّاس گذاشتند:

نقطه اوّل مسئله تقليد است كه بر طبق آن هر مسلمانى موظّف است يا خود در مسائل مربوط به احكام اسلامى مجتهد و يا مراجعه به مجتهدان كرده و مطابق دستور آنها عمل كند.

آنها فكر كرده‌اند اگر با سمپاشى در زمينه مسئله تقليد اين رابطه و پيوند علمى و روحانى را ميان توده مردم و رهبران دينى قطع كنند خيلى آسان مى‌توانند به تخريب افكار آنها بپردازند و مادام كه اين رابطه برقرار است نفوذ كردن در آنها كار مشكلى است.

لذا، در پاره‌اى از جزوه‌ها با صراحت تمام مردم را به‌