بديهى است در چنان جنگى با اين آمار وحشتناك مقتولين، غنائم زيادى به دست جنگجويان مى‌افتد و ما هرقدر خود را به بى‌خبرى هم بزنيم نمى‌توانيم اين واقعيّت را انكار كنيم.

آنچه در بالا ذكر شد منحصر به تاريخ طبرى نيست، بلكه در تاريخ كامل ابن اثير نيز در حوادث سنه ٢١٩ عين اين مطلب آمده است كه: «اسحق ابن ابراهيم (فرمانده لشكر بغداد) در جمادى‌الاولى با جمع زيادى از اسيران خرّميان وارد بغداد گرديد. [١]» (توجّه داشته باشيد كه روى كلمه جمع زيادى تكيه شده است.)

و اين را مى‌دانيم كه اسيران جنگى كفّار را به عنوان برده مى‌فروختند و يا با گرفتن غرامت آنها را آزاد مى‌كردند و طبعاً از اين راه اموال زيادى به دست مردم‌بغداد افتاد.

عجيب‌تر اينكه در «لغتنامه دهخدا» ذيل كلمه «بابك خرّم‌دين»

[١] تاريخ كامل ابن اثير، جلد ٥، صفحه ٢٣٣، طبع دارالكتاب العربيّة.