در پاورقى كتاب «عقد الفريد» پس از نقل حديث فوق چنين مى‌خوانيم كه «سيوب» جمع «سيب» به معنى اموالى است كه به صورت گنجينه از زمانهاى جاهليّت باقى مانده بود، و يا معدن است، زيرا از عطاياى الهى محسوب مى‌شود.

ولى در كتاب «قاموس» كه از متون معروف لغت عرب است مى‌خوانيم كه: «سيب» در اصل به معنى هرگونه بخششى است و «سيوب» به معنى «ركاز» (گنجها و معدنها) مى‌باشد.

اگر «سيب» را به معنى هرگونه عطا و بخششى بگيريم و منظور، عطا و بخشش الهى باشد، همه درآمدها را شامل مى‌شود، و طبق آن بايد از همه خمس داد، و اگر به معنى خصوص معادن و گنجها بگيريم، باز ثابت مى‌شود كه در غنائم جنگى نيز خمس واجب است، و منحصر به غنائم جنگى نيست.

***