احكام پزشكى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٠ - ب) مواردى كه سقط جنين جايز است

تا جنين به حدّ قابليت زندگى برسد، و سپس با عمل جرّاحى آن را زودتر از موعد از شكم خارج، و تحت مراقبت ويژه او را بزرگ مى‌كنند. و اگر حاملگى در ماههاى اوليّه باشد، سقط درمانى انجام شده، و درمان سرطان هم صورت مى‌پذيرد. البتّه در اين موارد سقط درمانى در صورتى انجام مى‌پذيرد كه درمان اساسى سرطان براى جنين مضر باشد، مثل شيمى درمانى. يا اشعه درمانى؛ آنچه در بالا آمد از منظر شرع چه حكمى دارد؟

جواب: اگر حيات مادر در خطر باشد، و جنين ماههاى اوّل را طى كند مانعى ندارد. و متولّد كردن بچّه قبل از موعد و پرورش او با شرايط ويژه هم اشكالى ندارد.

سؤال ٢٢٤- زنى كه در ماه هفتم حاملگى به سر مى‌برد، در اثر تصادف نياز به عمل جرّاحى فورى پيدا مى‌كند، كه لازمه‌اش بيهوش نمودن اوست، ولى در اثر بيهوشى بچّه مى‌ميرد (علم يقينى به فوت بچّه داريم) آيا جايز است مادر، جرّاحى و عمل شود؟

جواب: اگر جان مادر در خطر است و راه منحصر به عمل جرّاحى و بيهوشى باشد مانعى ندارد.

سؤال ٢٢٥- در فرض بالا در صورتى كه احتمال فوت بچّه برود، آيا بازهم جايز است مادر عمل شود؟

جواب: با شرايط بالا، اين فرض به طريق اولى جايز است.

سؤال ٢٢٦- اگر پس از ولوج روح، علم به تلف شدن مادر و جنين باشد، آيا سقط جنين جايز است؟

جواب: در فرض مسأله، كه اگر مادر به همان حال باقى بماند هر دو مى‌ميرند، مى‌توان با سقط جنين جان مادر را نجات داد.

سؤال ٢٢٧- اگر طبيب تشخيص قطعى دهد كه ماندن جنين موجب مرگ مادر