جوان، هيجان و خويشتندارى - گروهى از نويسندگان - الصفحة ٢٢٧ - حجاب در شريعت يهود

در اين زمينه تصريح كرده‌اند. در كتاب حجاب در اسلام، آمده است:

گرچه پوشش، در بين عربْ مرسوم نبود و اسلام، آن را به‌وجود آورد، ولى در برخى ملل غير عرب، به شديدترين شكل، رواج داشت. در ايران و در بين يهود و مللى كه از فكر يهود پيروى مى‌كردند، حجاب، به مراتبْ شديدتر از آنچه اسلام مى‌خواست، وجود داشت. در بين اين ملت‌ها، صورت و دست‌ها هم پوشيده مى‌شد. حتى در بعضى از ملت‌ها سخن از پوشيدن زن و چهره زن نبود، بلكه سخن از پنهان كردن زن بود و اين فكر را به صورت يك عادتِ سفت و سخت درآورده بودند.[١] ويل دورانت، كه معمولًا سعى مى‌كند موارد برهنگى يا احياناً تزيينات و آرايش‌هاى زنان هر قوم را با آب و تاب نقل كند تا آن را طبيعى جلوه دهد، در اين مورد مى‌گويد:

در طول قرون وسطا، يهوديان، همچنان زنان خويش را با البسه فاخر مى‌آراستند، ليكن به آنها اجازه نمى‌دادند كه با سر عريان، به ميان مردم روند. نپوشاندن موى سر، خلافى بود كه مرتكب را مستوجب طلاق مى‌ساخت. از جمله تعاليم شرعى، آن بود كه مرد يهودى نبايد در حضور زنى كه موى سرش هويداست، دست دعا به درگاه خدا بردارد.[٢] او در توصيف زنان يهودى مى‌گويد:

[١]. حجاب در اسلام، ابوالقاسم اشتهاردى، ص ٥٠

[٢]. تاريخ تمدن، ويل دورانت، ج ١٢، ص ٦٢