جوان، هيجان و خويشتندارى - گروهى از نويسندگان - الصفحة ١٤٠ - سخن آخر

آن، دوزخ است و آن كه عفّت گزيند، مسيرى را برگزيده است كه به بهشت ختم مى‌شود.

انتخاب شهوت، به معناى محروميت از بهشت و خريدن دوزخ است.

دوزخ، مسيرى سهل و آسان دارد كه همان شهوت است.[١] كسى كه در پى ارضاى لذّت و شهوت باشد، به دوزخ درمى‌افتد.[٢] اهل شهوت، در روز واپسين، بدبوتر از مردار، وارد صحراى محشر مى‌شوند.[٣] پس بياييد هرگاه زياده‌خواهى‌ها ما را وسوسه كردند، خويشتندارى پيشه كنيم‌[٤] كه پايان عفّت، بهشت است. كدام بهتر است: «لذت آنى و عذاب ابدى» يا «رنج آنى و بهشت ابدى»؟!

سخن آخر

زياده‌خواهى جنسى، طيف گسترده‌اى از محروميت‌ها را به دنبال دارد كه به برخى از آنها اشاره شد. بعيد است كه كسى پيامدهاى سوء شهوترانى را بداند و عفّت نگزيند.[٥] پيروى از شهوت و ترك عفّت، ميوه جهل است.[٦] كسانى كه نمى‌دانند، در بند شهوت، اسير مى‌شوند.[٧] كسانى كه اهل خِرد باشند، عفّت مى‌ورزند.[٨] بياييم با تأمّل در پيامدهاى سوء و عواقب دردناك زياده‌خواهىِ جنسى، عفّتْ پيشه كنيم و آينده خود را از گزند آسيب‌ها و آفت‌ها ايمن سازيم!

[١]. كنز العمّال، ج ١٥، ص ٨٨٣، ح ٤٣٥٠٢

[٢]. الكافى، ج ٢، ص ٨٩

[٣]. نورالثقلين، ج ٥، ص ٤٩٣

[٤]. بحار الأنوار، ج ٧٧، ص ١٨٠

[٥]. غررالحكم، ح ٦٢٥٧

[٦]. بحارالأنوار، ج ٧٣، ص ١٢٢

[٧]. غررالحكم، ح ٩٢٢ و ٤٩٩

[٨]. همان، ح ٧٦٤٦