جوان، هيجان و خويشتندارى - گروهى از نويسندگان - الصفحة ١٦٤ - ج درون مايه سخن

در روايات آمده است:

نبايد زيبايى‌هاى زنى را براى مردى وصف كرد تا او فريفته و شيفته گردد و به بزهكارى بيفتند.[١] و باز در روايات آمده است:

زن نبايد كارها و رازهاى جنسى خود با همسرش را براى زن ديگرى حكايت كند.[٢] درس‌آموزتر، اين كه قرآن كريم، مناعت نفس بينوايانى را كه با درخواست‌ها، خواهش‌ها و دريوزه‌گرى‌ها، آبرو و عزّت نفس خويش را قربانىِ داده‌هاى اغنيا نمى‌كنند، پديده «عفّت» دانسته است. آنان زخمه‌هاى دردناك فقر را بر جان خويش برمى‌تابند و لب به تمنّا نمى‌گشايند. اينان عفّت كلام دارند و معتقدند كه اين درخواست‌هاى عاجزانه، به حريم عفاف آنان آسيب مى‌زند.

چنان از عفاف، لب بر هم نهاده‌اند كه بى‌خبران مى‌پندارند آنان ثروتمندند.[٣] و امير مؤمنان عليه السلام فرمود:

عفاف، زينت فقر است.[٤] حكايت نكردن فقر، نگفتن قصّه غصه‌هاى نادارى، بيان نكردن نيازها و

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٤، ص ١٤٣.

[٢]. أمالى الصدوق، ص ٤٢٣؛ بحار الأنوار، ج ٧٦، ص ٣٢٩؛ ينابيع الحكمة، ج ٥، ص ١٢٥.

[٣]. سوره بقره، آيه ٢٧٣

[٤]. نهج البلاغة، حكمت ٦٨.