جوان، هيجان و خويشتندارى - گروهى از نويسندگان - الصفحة ١٨٠ - انديشه ما، آينه خوبى ها و بدى هاى ماست

على عليه السلام مى‌فرمايد:

انديشيدن به خوبى‌ها، انسان را به انجام دادن خوبى‌ها مى‌كشانَد.[١] انسانى كه مى‌خواهد خوب باشد، بايد خوب و پاك بينديشد. ساعت‌ها در خود فرو رود. انديشه‌هاى خوب و بد را مرور كند. خوبى‌ها را در يك رديف بچيند و بدى‌ها را از درون ذهن جمع كند و يكباره بيرون بريزد. هيچ گاه به بدى و زشتى فكر نكند. انديشه خود را عفيف و پاك و پُرطراوت گرداند و جان خود را چون چشمه‌سارى جارى، شفّاف و زلال سازد، تا هرآنچه از آن مى‌تراود، پاك و زلال گردد.

آن كه انديشه‌اش را پاك و زلال و عفيف مى‌سازد، رويين‌تن مى‌گردد و هيچ‌گاه، تحت تأثيرِ القائات قرار نمى‌گيرد؛ مى‌انديشد و برپايه انديشه‌اش رفتار مى‌كند و چون انديشه پاك دارد، از آن، جز خوبى و زيبايى و پاكى تراوش نمى‌كند و همواره رفتار و گفتارى خوب خواهد داشت.

بكوشيم تا انديشه‌مان را بياراييم، بپالاييم و لباس عفّت، براندام سيمين آن بپوشانيم!

[١]. غرر الحكم، ج ١، ص ٣٤٦