فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٨٣ - بر اندازى حكومتهاى جائرانه از نظر اهل حديث

اذا رأيتم من ولاتكم شيئاً تكرهونه، فاكرهوا عمله، و لا تنتزعوا يدا من طاعته»[١].

«از پيامبر سئوال شد، آيا چنين حاكمان ستمگرى را با شمشير از مسند حكومت دور نكنيم؟ فرمود: تا وقتى كه نماز را بپا ميدارند، نه. اگر از فرمانروايان خود، كار ناپسندى را ديديد، عمل آنان را بد بشماريد، ولى دست از اطاعت آنان برنداريد».

چنين رواياتى كه متأسفانه تعداد آنها فراوان است، با روح اسلام و ظاهر آيات قرآن موافق نيست.

امر به معروف و نهى از منكر، دو اصل استوار اسلامى است كه براى خود، مراتب و درجاتى دارد و آخرين درجه آن، قطع ريشه فساد ميباشد. سكوت در برابر جائر و اطاعت از او به بهانه اينكه به نماز جمعه مى آيد، نوعى سازش كارى با خيانت و ستم، و ناديده گرفتن امر به معروف و نهى از منكر است كه به نابودى ريشههاى دين ميانجامد.

اين روايت و نظائر آن كه همگى را در كتاب «بحوث فى الملل و النحل» آوردهايم، چراغ سبزى است براى جائران و ستمگران، كه اگر در روز جمعه و هنگام نمازهاى شبانه روز، در محراب حاضر شوند، با اطمينان كامل از امت، دست آنان در بجاى آوردن هر نوع عمل ناپسندى باز باشد. آيا يك قانون گزار عادى، چنين چراغ سبزى را به كسى نشان ميدهد، تا چه رسد به پيامبر معصوم؟!

در اينجا، نظر شما را به داستان ملتى كه در كنار دريا ميزيستند و قرآن، ياد آور سرگذشت آنان است، جلب مى كنيم:

پيامبر آنان، فرمان داد كه روزهاى شنبه به ماهيگيرى نروند، اتفاقاً جزر و مد