فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٨ - نمونه هايى از فرقه گرايي در عصر رسالت

اين آيه، تنها آيهاى نيست كه در آن به اثرات زيانبار «اختلاف» اشاره شده، بلكه در اين مورد، آيات ديگرى نيز وارد شده است كه ميتوانيد به آنها مراجعه بفرماييد[١].

گاهى تصور ميشود كه اختلاف و دسته بندى پس از در گذشت پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)جوانه زد، و در عصر رسالت، وحدت كلمه كاملاً محفوظ بود; ولى اين تصور، انديشه و خيالى بيش نيست و طرّاح آن، از تاريخ عصر رسالت، آگاهى درستى نداشته است، بلكه تركيب جامعه اسلامى از نظر ايمان و تسليم در برابر وحى الهى، به گونهاى بود كه نميتوانست از اختلاف و دو دستگى به دور باشد، گروهى كه از نظر ايمان و اعتقاد به رسالت آسمانى رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) در پايه بس رفيع و بلند بودند، در برابر دستورهاى او تسليم بوده، هيچ گاه بر او سبقت نميجستند و در برابر مشكلات و امورى كه بر خلاف ميل باطنى آنان بود، انعطاف نشان داده و به اصطلاح «خم به ابرو» نمى آوردند. زيرا او را فرد معصوم از گناه و خطا، و فرمانروا دانسته، آياتى كه پيوسته دستور پيروى از پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)را ميدهد، مد نظر داشتند و لحظهاى از آن غفلت نميكردند، آياتى كه ميگويد:

١ـ ((يا اَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَىِ اللّهِ وَ رَسُولِهِ))[٢].

٢ـ ((وَ اعْلَمُوا اَنَّ فِيكُمْ رَسُولَ اللّهِ لَوْ يُطِيعُكُمْ فِى كَثِير مِنَ الاَمْرِ لَعَنِتُّمْ))[٣].

٣ـ ((فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَ لا يَجِدوا فِى )