اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٨١ - آثار بد دروغ

شود و آبرويش برود.

على عليه‌السلام فرمود:

«مَنْ عُرِفَ بِالْكِذْبِ قَلَّتِ الثِّقَةُ بِهِ»[١]

كسى كه به دروغگويى معروف شود، اعتماد مردم نسبت به او كم مى‌گردد.

داستان «چوپان دروغگو»، تمثيل و نمونه گويايى از سلب اعتماد مردم از افراد دروغگوست.

امام صادق (ع) فرمود:

«مَنْ كَثُرَ كِذْبُهُ ذَهَبَ بَهائُهُ»[٢]

كسى كه دروغش زياد شود ارزشش از بين مى‌رود.

٦- سرزنش و پشيمانى: دروغپردازان معمولًا دروغگويى‌شان بر ملا مى‌شود و از سوى مخاطبان و ديگران مورد سرزنش قرار مى‌گيرند و از گفته خويش پشيمان مى‌گردند اميرمؤمنان (ع) مى‌فرمايد:

«عاقِبَةُ الْكِذْبِ مَلامَةٌ وَ نَدامَةٌ»[٣]

سرانجام دروغگويى، ملامت و پشيمانى است.

٧- دروغگو كم حافظه مى‌گردد،؛ از اينكه دروغگو مرتب بر خلاف واقعيت و حقيقت سخن مى‌گويد سبب مى‌شود در چند مجلس حرفهاى ضد و نقيض بزند و نفهمد كه اين حرف را قبلًا طور ديگرى بيان كرده است. در نتيجه مشتش باز شده و همه متوجه دروغ وى مى‌شوند.

امام صادق (ع) فرمود:

[١] - شرح غررالحكم، آمدى، ج ٧، ص ٢٤٥

[٢] - اصول كافى، مترجم، ج ٤، ص ٣٨

[٣] - شرح غررالحكم، آمدى، ج ٧، ص ٣٤٤