اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٩٥ - الف - دشمنى خدا

حضرت على عليه‌السلام فرموده است:

«الْقَوْلُ بِالْحَقِّ خَيْرٌ مِنَ الْعَىِّ وَالصَّمْتِ»[١]

سخن حق گفتن بهتر از ناتوانى و خاموشى است.

ونيز فرمود:

«صَلاحُ الْانْسانِ فى‌ حَبْسِ اللِّسانِ»[٢]

مصلحت انسان در زندانى كردن زبان است.

خداوند سبحان حتى از دشنام به معبودهاى پوشالى بت پرستان نهى كرده، مبادا آنان نادانسته به خدا ناسزا گويند؛

«وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ ...»[٣]

چيزهايى را كه آنان به جاى خدا مى‌خوانند دشنام ندهيد كه آنان نيز بى هيچ دانشى از روى كينه توزى به اللّه دشنام دهند.

پيامدهاى بدزبانى‌

دراينجا هر چند مختصر، به برخى از آثار سوء وپيامدهاى بدزبانى اشاره مى‌كنيم:

الف- دشمنى خدا:

همان طور كه پاره‌اى از اعمال، سبب نزديكى انسان به خدا مى‌شود وشخص، محبوب خدا مى‌گردد، بعضى از كارها نيز بين او و خدا فاصله مى‌اندازد و مبغوض درگاه حضرتش مى‌گردد.

امام باقر عليه‌السلام فرمود:

[١] - شرح غررالحكم، آمدى، ج ٧، ص ٣٣٠

[٢] - همان مدرك، ج ٤، ص ١٩٧

[٣] - انعام، آيه ١٠٨