اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ١٣٦ - حقيقت بهتان

با تهمت معنايى نزديك به هم دارند.[١]

نكوهش بهتان‌

شرع مقدس اسلام پا به پاى وجدان و خرد از اين عمل ناپسند بشدّت نكوهش كرده است. در قرآن مجيد مى‌خوانيم:

«وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً»[٢]

آنان كه مردان و زنان مؤمن را به خاطر كارى كه انجام نداده‌اند، آزار مى‌دهند، متحمّل بهتان وگناه آشكارى شده‌اند.

حقيقت بهتان‌

با توجه به معنا و چگونگى بهتان، شايد بتوان گفت اين گناه نكوهيده، علاوه بر لگدمال كردن آبروى مؤمن، درواقع، چندين گناه را در پى دارد:

١- دروغ است و زشتيهاى دروغ در آن است.

٢- سبب اذيت و ناراحتى مؤمن مى‌شود كه خود گناه بزرگى است.

٣- اگر در غياب متهم انجام گيرد، غيبت هم محسوب مى‌شود و ناهنجاريهاى غيبت نيزدر آن نهفته است.

و ... شايد با توجه به همين واقعيات و زشتيهاست كه حضرت امير صلوات اللّه عليه مى‌فرمايد:

«الْبُهْتانُ عَلَى الْبَرى‌ءِ اعْظَمُ مِنَ السَّماءِ»[٣]

[١]^- قابل يادآورى است كه در زبان فارسى به جاى بهتان بيشتر واژه تهمت را به كار مى‌برند

[٢] - احزاب، آيه ٥٨

[٣] - بحارالانوار، ج ٧٨، ص ٣١