اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ١١٠ - ضرورت رازدارى

رعايت مى‌كردند و تنها عدّه اندكى از ياران و نزديكان از نقشه‌هايشان آگاه مى‌شدند.

رازدارى، خصوصيت بارز كسانى بود كه با آنان ارتباط داشتند و آنان كه از اين خصلت پسنديده بى‌بهره بودند، مورد سرزنش قرار مى‌گرفتند. از اين رو، به مناسبتهاى گوناگون، ياران و نزديكان خود را به رازدارى سفارش كرده، اهميت آن را گوشزد مى‌نمودند.

اميرمؤمنان عليه‌السلام فرمود:

«انْجَحُ الْأُمُورِ ما احاطَ بِهِ الْكِتْمانُ»[١]

موفقترين كارها آن است كه پنهان كارى آن را فرا گيرد.

جايگاه راز

انسان چيزهاى قيمتى و با ارزش را دور از چشم ديگران پنهان مى‌كند. راز نيز گوهر گرانبهايى است كه بايد در جاى مطمئن، پنهان گردد. اگرجواهر گرانبها را درون صندوقهاى آهنين، پنهان مى‌كنند سينه هر كس نيز، محكمترين صندوق راز اوست.

على عليه‌السلام در اين باره فرمود:

«صَدْرُ الْعاقِلِ صُنْدُوقُ سِرِّهِ»[٢]

سينه خردمند، صندوق راز اوست.

ضرورت رازدارى‌

پوشيدن راز خويش از ديگران، از صفتهاى پسنديده اخلاقى است كه دراسلام‌

[١] - شرح غررالحكم، آمدى، ج ٢، ص ٤٥٨

[٢] - بحارالانوار، ج ٧٢، ص ٧١