نهضت انتظار - حیدری، احمد - الصفحة ٦٦

طولانى شدن دوران مظلوميت و به تاخير افتادن زمان اجابت دعاها، از ديگر مواردى است كه ديندارى در عصر غيبت را سخت مى‌گرداند. خداوند درباره امت‌هاى پيشين مى‌فرمايد:
امّت‌هاى گذشته چنان گرفتار و در محاصره سختيها واقع شدند كه [حتى‌] پيامبر و مومنان گفتند: پس يارى خدا كى مى‌رسد؟
آن گاه كه طول كشيدن روزگار مقهوريت و مظلوميت، پيامبران و مومنان را چنين به ستوه مى‌آورد، آشكار است كه ديگر مردم چه حالى خواهند داشت. برخى مومنان مى‌پندارند كه بايد دعا بى‌درنگ برآورده شود و چون ايمان آورده‌اند، لازم است هميشه پيروز شوند و مقهور و مظلوم نگردند و اگر دعا اجابت نشود و به سختى افتند، در حقانيت عقيده و راه خود شك مى‌كنند «١» و مى‌گويند: اگر ما چيزى از حقانيت داشتيم [و بر حق بوديم و خدا با ما بود] در اينجا كشته نمى‌شديم «٢» ٤- سنت فتنه و خالص سازى؛ يكى از سنت‌هاى خداوند به فتنه انداختن است تا مومنان واقعى از مدعيان ديندارى معلوم گردند. خداوند در بيان اين سنت مى‌فرمايد:
آيا گمان كرده‌ايد [كه ادعاى ايمان‌] شما را به بهشت داخل مى‌گرداند در حالى كه هنوز مجاهدان شما و استقامت ورزان مشخص نشده‌اند؟ «٣» روزگار غيبت، روزگار فتنه است و آزمودن و خالص كردن مؤمنان. در اين دورانِ طولانى سست ايمانان و ناشكيبايان خود را نشان مى‌دهند و دينداران صبور و استوار شناخته مى‌شوند. امام صادق (ع) فرمود: