نهضت انتظار - حیدری، احمد - الصفحة ٤١

بسيجى خدا محور است و كسب رضاى خدا و انجام وظيفه الهى را سرلوحه برنامه زندگى خود قرار مى‌دهد. او مى‌كوشد نه انتظار پاداش داشته باشد و نه ستايش و قدردانى ديگران را طلب كند و نه از ملامتها بهراسد. اگر خدايش از او راضى باشد، همين برايش كافى است و اگر خدا از او راضى نباشد، رضايت ديگران براى او بى‌ارزش است.
- ولايت پذيرى: دين بر پنج ركن استوار است: نماز و زكات و روزه و حج- يعنى دو عبادت فردى: نماز و روزه و دو عبادت اجتماعى: زكات و حج- و پنجم، ولايت است كه مهم‌ترين آنها است. بدون ولايت چهار ركن پيش نيز از ميان مى‌روند و كاركرد ويژه خويش را از دست مى‌دهند. متاسفانه عامّه مردم چهار ركن نخست را برگرفتند و پنجمين و مهمترين را وانهادند. «١» بسيجيان، شعورمندانه بر ركن پنجم پاى مى‌فشارند و از اهميت آن آگاهند. آنان اجتماع منتظران را بدون امام نمى‌پندارند و امام را همان ولىّ معصوم خدا مى‌دانند كه چون در غيبت به سر مى‌برد، فرمان داده است مسلمانان پيرامون عالم متعهد و اسلام شناس توانمندى گرد آيند كه دل در گرو اهداف امام معصوم دارد. بسيجيان به امامت او حركت خود را سامان و جهت مى‌دهند و مطيع و گوش به‌فرمان اويند تا عنايات خداوند همچنان نصيبشان گردد و در پى‌گيرى اهداف متعالى خود توفيق يابند.
بسيجى مى‌كوشد به درجه شيعه راستين برسد و چنان در امام‌شناسى و خدا ترسى پيش برود كه بى چون و چرا به فرمان امام خويش تن در دهد و پاكبازى و جانبازى كند.
رسيدن به چنين مقامى، بسى سخت است؛ امّا ناممكن نيست و كوشش براى رسيدن به آن در برنامه عمل بسيجيان مخلص قرار دارد.
ولىّ امر، عالم عادل توانمندى است كه هستى خويش را فداى اسلام مى‌كند و جز به امر و رضاى خدا نمى‌انديشد و خلوص و صفا و دلسوزى و فداكارى او براى امت از آفتاب نيمروز آشكارتر است و محبت او در دل‌ها رسوخ مى‌كند و ولايت‌پذيرى بسيجيان ناشى از اين عشق و محبت خدايى است.