نهضت انتظار - حیدری، احمد - الصفحة ٢٩

درس سوم: انتظار، عاشورا و انقلاب‌هاى شيعى‌ انتظار داراى دو وجهه است: وجهه اول، آمادگى و فعاليت براى تحقق حاكميت حق و وجهه دوم انتظار ظهور موعودى كه حق را در جهان حاكم خواهد ساخت. منتظر، دست بر دست نمى‌گذارد تا موعد كِى ظهور كند. او در صحنه حاضر است و پرچم مبارزه را به اهتزاز در مى‌آوَرَد و براى حاكميت حق تلاش مى‌كند.
امام حسين‌ نهضت انتظار ٣٣ نقش عالمان دينى در مبارزات فكرى و سياسى ص : ٣٣ (ع) و انتظار بيست و پنج سال بيشتر از رحلت پيامبر اسلام (ص) نگذشته بود كه جامعه اسلامى از فساد و تباهى حاكم به تنگ آمد و چاره كار خويش را در اين دانست كه امام على (ع) را حكومت دهد. مردم در اقدامى جمعى و با اتفاقى بى نظير به خلافت آن حضرت گردن سپردند، امّا متأسفانه كار شكنى‌ها و جنگهاى پى در پى نگذاشت امام به اهداف بلند خود برسد و طعم شيرين حكومتش را به كام مردم بنشاند. با شهادت آن حضرت حكومت به جانشين او، امام حسن (ع) رسيد، اما شرايط جامعه، سستى ياوران، حيله گرى دشمن و دنيا خواهى و رفاه‌طلبى عمومى او را واداشت تا صلح با معاويه را بپذيرد و خلافت مسلمانان را به او تحويل دهد به شرط آنكه بعد از مرگش خلافت از آن امام و در صورت نبودن ايشان متعلق به برادرش حسين بن على (ع) باشد.
تحويل خلافت مادام العمر به معاويه با توجه به شرطهايى كه گذشت، حلقه ديگرى از انتظار را شكل داد؛ انتظار مرگ معاويه و مهيا شدن شرايط براى خلافت اسلامى.