نهضت انتظار - حیدری، احمد - الصفحة ٣٤
چرا از هر گروهى از آنان [مومنان] طايفهاى كوچ نمىكنند تا در دين آگاهى عميق يابند و هنگام بازگشت به سوى قوم خود، آنان را بيم دهند شايد [از مخالفت فرمان پروردگار] بترسند و خوددارى كنند. «١» كسانى كه از محضر اولياى دين كسب علم كرده و نورانى شدهاند، به مقام بلندى رسيدهاند و خداوند مرتبت آنان را بلند گردانيده و آنان را در كنار خود و ملائكه شاهد بر وحدانيت قرار داده است:
خدا رتبه كسانى از شما را كه ايمان آورده و كسانى را كه به نور علم منور شدهاند [بر حسب مرتبه علمى] درجاتى بلند گردانيده و خدا به آنچه مىكنيد آگاه است. «٢» اين رتبه علمى و دينى و تقوايى، علما را مقبول مردم مىسازد و حرمت و كرامت اجتماعى مىآورد. آنان نيز موظفند به علم خود عمل كنند و راهنمايى امت را بر عهده گيرند. امام حسين (ع) در جمع علماى اسلام در منا به اين مسئوليت خطير و نقش بى نظير عالمان هشدار داد و فرمود:
شما اى گروهى كه به علم شهرهايد و به نيكى ناموريد و به خيرخواهى معروفيد، به اراده و نام خدا در دل مردم مهابت داريد و شرافتمند از شما حساب مىبرد و ناتوان شما را گرامى مىدارد و ... هرگاه حاجتها بر آورده نشود شما را به شفاعت مىبرند، هنگام راه رفتن هيبت سلاطين و عزت بزرگان را داريد و همه اينها به بركت آن است كه مردم اميد مىبرند شما براى اداى حق خدا قيام مىكنيد آن گاه امام آنان را به دليل سستى در انجام وظيفه توبيخ كرد و فرمود:
مصيبت شما از مصيبت ديگر مردم بزرگتر است؛ زيرا مقام و منزلت شايسته علما را از شما گرفتهاند و مغلوب گشتهايد. اجراى امور و احكام بايد به دست [شما] عالمان ربانى باشد، ولى اين ميراث را از شما گرفتهاند و آنان بدينرو توانستند بر شما غالب آيند و منزلت شما را بگيرند كه شما از حق جدا شدهايد و بعد از دلايل آشكار درباره روش پيامبر (ص)