نهضت انتظار - حیدری، احمد - الصفحة ٢٦
در كشاكش مبارزه و حوادث اجتماعى نقطههاى عطفى وجود دارد كه تصميمگيرى صحيح و به جاى خواص در مواجهه با آنها بسيار مهم و تاريخ ساز است و سستى، ترس و عقب نشينى آنان بسيار خسارت آور. به عنوان نمونه، حضرت موسى (ع) به رسالت مبعوث شد و فرعون و درباريانش را به يكتا پرستى و ترك بهره كشى از بنى اسرائيل فراخواند، امّا با انكار فرعونيان روبهرو شد. وقتى حضرت براى اثبات رسالت خويش معجزه عصا را نشان داد، فرعون و اطرافيانش، اين معجزه را سحر شمردند و وعده ارائه سحرى برتر دادند. ساحران براى مقابله با حضرت موسى با وعده و وعيد و تهديد و تطميع به ميدان مبارزه كشانده شدند و هر چه در توان داشتند به ميدان آوردند، ولى وقتى عصاى موسى (ع) اژدها شد و همه سحر آنان را بلعيد، فهميدند آنچه موسى (ع) ارائه مىدهد، سحر نيست. معجزه و نشان رسالت است. چشم هزاران انسان حاضر در ميدان مبارزه به اظهار نظر ساحران دوخته شده بود و اين اظهار نظر مىتوانست بسيار اثر آفرين باشد. اگر ساحران جرئت و جسارت به خرج مىدادند و اعجاز حضرت موسى (ع) و رسالت ايشان را تصديق مىكردند، ضربه بسيار سنگينى بر عرش فرعونى بود. سرانجام ساحران فرعونى در اين صحنه حساس راه حق را برگزيدند و با تصديق اعجاز و رسالت موسوى عرش فرعون را به لرزه در آوردند و جمعيت حاضر را به ولوله انداختند.
اين رويداد مانند پتكى بر فرق فرعون و اطرافيانش فرود آمد و آنان را سراسيمه ساخت و وادار كرد تا به هر وسيله ممكن آثار آن را از ميان ببرند و از اين رو، فرعون فرياد بر آورد:
آيا پيش از آنكه به شما اذن دهم به او ايمان آورديد؟ قطعاً او بزرگ شماست كه به شما سحر آموخته. پسيقيناً دست و پاهايتان را به طور مخالف قطع مىكنم و بر تنههاى نخل به دارتان مىكشم تابدانيد كه مجازات كدام يك از ما [من ياخداى موسى] شديدتر و ماندنىتراست؟ «١» در برابر اين اقدام به موقع و اثر گذار، ايمان فرعون را قبل از غرق شدن مىبينيم؛ زمانى كه فرصت از دست رفته و تا غرق شدن لحظاتى بيش نمانده بود. اين ايمان آوردنِ اضطرارى اثر روحى و اجتماعى چشمگيرى نخواهد داشت و از اين رو، با چنين پاسخى از ناحيه حق تعالى مواجه مىگردد: