باشد. به هر حال هر چه مراتب قرب به خدا بيشتر شود، مراتب گناه هم لطيفتر مى‌شود.
عبارت معروف «حَسَناتُ الْابْرارِ سَيِّئاتُ الْمُقَرِّبينَ» «١» اعمال نيك خوبان، گناهان مقرّبان است، اشاره به همين مطلب دارد. مقرّبان داراى وظايف خاصى هستند كه تخلف از آنها را براى خودشان چون دورى از محبوب و معبود را به دنبال دارد، گناه تلقى مى‌كنند. نه اين كه لازمه‌اش عذاب جهنم و محروميت از بهشت باشد. بالاترين ترس و عذاب آنها اين است كه عنايت محبوبشان به آنها كم شود و اندكى مورد بى‌توجهى او قرارگيرند و از اين جهت اگر كارى از آنها سرزند كه چنين لازمه‌اى داشته باشد، بيش از ديگران خائفند و در مقام استغفار و توبه برمى‌آيند تا آثارش محو شود. پس نسبت ذنب و استغفار به مثل پيامبر «وَاسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ» «٢» براى گناهت طلب مغفرت كن، اين به حسب آن مقام است و همين‌طور اعتراف معصومان به گناه در مناجات و دعاهايشان و طلب مغفرت از آن، با توجه به اين مقامهاست.
٣- تصرف شيطان چگونه با عصمت انبيا مى‌سازد؟
در قرآن كريم آياتى وجود دارد كه دلالت بر تصرف و اغواى شيطان نسبت به انبيا دارد؛ مانند اين آيات:
«يا بَنى‌ ادَمَ لا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطانُ كَما اخْرَجَ ابَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ» «٣» اى فرزندان آدم، شيطان شما را فريب ندهد، همان طورى كه پدر و مادر شما (آدم و حوا) را از بهشت خارج كرد.
اين آيه فريب‌دادن حضرت آدم و حوا و بيرون كردن ايشان از بهشت را، به شيطان نسبت مى‌دهد. و در آيه‌اى ديگر از قول حضرت ايّوب حكايت مى‌كند كه فرمود:
«أَنى مَسَّنِىَ الشَّيْطانُ بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ» «٤» (پروردگارا) شيطان مرا به رنج و عذاب افكنده است.