توصيف خود از طرفى او را تنزيه كرده است و صفاتى را كه شايسته او نيست از او سلب كرده و او را منزّه از آن صفات دانسته و از طرف ديگر صفات كمال و اسماى حسنى‌ را براى ذات حق اثبات كرده است و براى شناخت خداوند به مطالعه آيات آفاقى و انفسى، راه تزكيه و تصفيه نفس، راه تعمق و تفكر در هستى سفارش كرده است. زبده‌ترين فيلسوفان اسلامى، محكمترين برهانهاى خويش را به اعتراف خود از قرآن مجيد الهام گرفته‌اند. «١» آيا ممكن است يك فرد «امّى» درس نخوانده و معلّم نديده از پيش خود تا اين حد در الهيّات پيش برود كه هزارها سال از افكار فلاسفه بزرگ پيشتر باشد؟! در زمينه‌هاى ديگر نيز مطلب از اين قرار است؛ در عين حال قرآن نه فلسفه است، نه علم، نه تاريخ، نه ادبيات و نه اثر هنرى، بلكه قرآن كتاب هدايت و راهنمايى است و مزاياى همه آنها را به علاوه مزاياى ديگر دارد.