«وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ عَلَيْهِ ايَةٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ انَّ اللَّهَ قادِرٌ عَلى انْ يُنَزِّلَ ايَةً وَ لكِنَّ اكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ «١»» و مى‌گويند چرا آيه‌اى- معجزه- بر پيامبر نازل نمى‌شود، بگو: خداوند مى‌تواند آيه‌اى (بر او) نازل كند (ولى مصلحت نمى‌داند و اين كار را نمى‌كند) ولكن بيشتر مردم نمى‌دانند.
حال اين سؤال مطرح مى‌شود كه اگر ارائه معجزات، راهى براى اثبات نبوت است، چرا پيامبر اكرم (ص) از اين راه استفاده نمى‌كرد؟
پاسخ: هدف از ارائه معجزات كه گاهى به عنوان اجابت درخواست مردم و گاهى بطور ابتدايى انجام مى‌گرفت، شناساندن پيامبران خدا و اتمام حجت بر مردم بود، نه اين كه الزام بر پذيرفتن دعوت انبيا يا فراهم كردن وسيله‌اى براى سرگرمى باشد و چنان هدفى اقتضاى پاسخ مثبت به هر گونه درخواستى را ندارد بلكه اجابت بعضى از آنها خلاف حكمت و نقض غرض مى‌باشد؛ نبوت از ديدگاه قرآن و روايات ٤٥ راه سوم: گواهى پيامبران پيشين يا معاصر ص : ٤٥ مانند درخواستهاى مربوط به كارهايى كه راه انتخاب را مسدود مى‌ساخت يا درخواستهايى كه از روى عناد و لجاج و يا با انگيزه‌هاى ديگرى غير از حقيقت‌جويى انجام مى‌گرفت؛ زيرا از سويى ارائه معجزات به ابتذال كشيده مى‌شد و مردم به عنوان سرگرمى به تماشاى آنها روى مى‌آوردند و از سوى ديگر باب امتحان و آزمايش و گزينش مسدود مى‌شد و مردم از روى كراهت پيروى انبيا را مى‌پذيرفتند و اين هر دو برخلاف حكمت و هدف از ارائه معجزات بود.
«انْ نَشَأْ نُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ ايَةً فَظَلَّتْ اعْناقُهُمْ لَها خاضِعينَ «٢»» اگر ما اراده‌كنيم، از آسمان برآنان آيه‌اى نازل‌مى‌كنيم كه گردنهايشان در برابر آن خاضع‌گردد! «فَلَعَلَّكَ تارِكٌ بَعْضَ ما يُوحى‌ الَيْكَ وَ ضائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ انْ يَقُولُوا لَوْ لا انْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ اوْ جاءَ مَعَهُ مَلَكٌ انَّما انْتَ نَذيرٌ وَاللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْئٍ وَكيلٌ «٣»» شايد (ابلاغ) بعض آياتى را كه به تو وحى مى‌شود. (بخاطر عدم پذيرش آنها) ترك كنى (و به تأخير اندازى)؛ وسينه‌ات از اين جهت تنگ (و ناراحت) شود كه مى‌گويند: چرا گنجى بر او