به يگانگى مى‌خواندى و مرا تمجيد مى‌كردى. «١» ظهور معجزات و كرامت، هنگام ولادت پيامبر (ص)
ميلاد خجسته پيامبر عظيم‌الشأن اسلام، آنگونه كه در كتابهاى‌تاريخى بيان شده‌است، در ١٧ ربيع الاول، ٥٧٠ ميلادى، واقع گشت و جهان، از قدوم مبارك او روشن گرديد و كاخهاى ستم و پليدى به لرزه افتاد.
همزمان با تولّد اين وجود برتر و مقدّس، حوادث خارق‌العاده‌اى در جهان واقع گرديد كه بيانگر وقوع امرى عظيم و شگفت بود. به عبارت ديگر، وقوع حوادثى بس شگفت همزمان با ولادت پيامبر اكرم (ص)، به يقين امرى طبيعى و عادى نبوده است، بلكه بين آن دو ارتباط و ملازمه عينى و حقيقى بوده است؛ هر چند درك كيفيّت اين ارتباط و ملازمه براى بشر با ادراكات عادى قابل فهم نيست، اما نفى اين نوع ملازمه نيز در قلمرو ادراكات بشرى نيست؛ بلى هرگاه اين گونه امور را از ديدگاه وحى و عرفان مورد ملاحظه قرار دهيم، پذيرش آنها بسيار سهل و آسان خواهد گشت.
و اما امورى كه همزمان با ولادت پيامبر اسلام (ص) در جهان واقع گشت:
امام صادق (ع) فرمود:
«... وَ اصْبَحَتِ الْاصْنامُ كُلُّها صَبيحَةَ وُلْدِالنَّبىِّ (ص) لَيْسَ مِنْها صَنَمٌ الّا وَ هُوَ مُنْكَبٌّ عَلى وَجْهِهِ وَ ارْتَجَسَ فى تِلْكَ اللَّيْلَةِ ايْوانُ كَسْرى‌ ...» «٢» در صبح ولادت پيامبر اكرم (ص)، بتى نبود جز اين كه از جاى خود واژگون گشت، و در آن شب طاق كسرى لرزيد و ١٤ كنگره آن فروريخت؛ درياچه ساوه در آن شب خشك گرديد؛ وادى «سماوه» (كه محلى بين كوفه و شام است) داراى آب فراوان گرديد؛ آتشكده‌هاى فارس خاموش گشتند درحالى كه به مدت هزارسال قبل از آن روشن بودند؛ عالم بزرگ زردشتيان در خواب ديد، شتران‌سرسخت اسبان عربى رامى‌كشند و آن‌اسبان را از دجله عبورداده، وارد بلاد فارس‌شدند؛ نورى‌ازسوى حجاز درخشيد كه به تمامى مشرق سرايت كرد؛ در آن شب، تخت سلاطين واژگون شد، و از اين حادثه، سلاطين مدتى لال شده و قادر به سخن گفتن نبودند. كهانت كاهنان از اساس زايل و سحرساحران، باطل شد.