١- دليل عقلى‌ اين دليل يك دليل عقلى خالص نيست كه تمام مقدماتش از عقل گرفته شده باشد بلكه يكى از مقدمات آن ختم نبوت است يعنى ختم نبوت را در اينجا به عنوان يك اصل موضوعى پذيرفته و بعد از آن چنين مى‌گوييم كه با وجود نياز جامعه‌ها به بعثت انبيا و دين تا روز قيامت، اگر بناست پيامبر جديد و دين ديگرى نيايد، بايد دين اسلام، دين جاودانه تا روز قيامت باشد تا همه مردم از آن استفاده كنند و چون دين، موهبت و لطف‌الهى است، به حكم عقل، همگان بايد از آن بهره‌مند شوند؛ زيرا امساك لطف و بخل‌كردن و ...، كا رناپسند و از خداوند، قبيح و محال است و اگر بپذيريم كه ممكن است دين اسلام مدّتش تمام شود و عمرش پايان پذيرد در حالى كه پيامبر ديگرى هم نخواهد آمد، در واقع پذيرفته‌ايم كه خداوند بندگانش را از لطف خود محروم كرده و با اين كه مقتضاى لطف و حكمت او هدايت بندگان به سوى اهداف آفرينش از طريق وحى است اما به اين مقتضا ترتيب اثر نداده است.
٢- دلايل نقلى‌ الف- قرآن مى‌فرمايد:
«... وَ انَّهُ لَكِتابٌ عَزيزٌ لايَأْتيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزيلٌ مِنْ حَكيمٍ حَميدٍ» «١» همانا قرآن كتاب بزرگوارى است كه نه از پيش رو باطل بدان راه يابد و نه از پس، فرودآمده از سوى خداوند حكيم و شايسته ستايش است.
اين آيه دلالت دارد كه قرآن كريم هيچگاه صحّت و اعتبار خود را از دست نخواهد داد و اين معنا مساوى و مرادف با جاودانگى دين اسلام است.
ب- كليّه آياتى كه با بكاربردن الفاظ عام مانند: «بنى‌آدم»، «الناس» و «العالمين» و يا با متوجه‌كردن خطاب به اقوام غيرعرب و ساير پيروان اديان مانند «يااهل الكتاب»