و با آنان محشور مى‌شوند. به همين زوديها گروهى كه نسبت به ما اظهار محبّت مى‌نمايند، به ايشان تمايل و شباهت پيدا مى‌كنند و خود را با القاب آنها ملقب مى‌سازند و سخنان آنها را تأويل مى‌نمايند. كسانى كه متمايل به آنان شوند از ما نيستند و ما از ايشان بيزاريم، و آنان كه سخنان ايشان را ردّ و انكار كنند مانند كسانى هستند كه در ركاب پيامبر (ص) با كفار نبرد مى‌كردند. «١» امام صادق (ع) در برخورد حضورى با سران صوفيّه ايشان را به اشتباه و انحراف خود متوجه كرده، نصيحت و ارشادشان مى‌فرمود. نمونه بارز آن گفتگويى است كه ميان آن حضرت و سفيان ثورى در همين رابطه رخ داده و موجب شكست و سرافكندگى وى شده است. «٢» ب- مكاتب مادّى‌ از جمله محورهاى اساسى فعاليتهاى فرهنگى امام صادق (ع) مبارزه با افكار الحادى و انديشه‌هاى ماديگرى بود كه در دوران امامت آن حضرت بسرعت در حال گسترش بود.
فعّاليتهاى امام (ع) در اين زمينه شكلهاى مختلف داشت؛ از قبيل: بيانات و رهنمودهاى كلّى در زمينه مسائل اعتقادى بويژه مسائل مربوط به توحيد، مباحثات و مناظرات رسمى ميان آن حضرت و سران ماديگرايان مثل ابن ابى العوجاء، ابن مقفّع، زنديق مصرى به نام عبدالملك و ... و نيز بين اصحاب آن حضرت با اين افراد، و ارشادها و رهنمودهاى موردى آن حضرت در برخورد با افراد مختلف. «٣» امام (ع) در تمام اين برخوردها و مناظرات، با بيانى روشن و منطقى استوار، مبانى اعتقادى اسلام را تبيين و تشريح و ادعاى خصم را ابطال و او را در برابر حق وادار به اقرار