٣- در برابر افراد: بخش اعظم فعاليتهاى امام صادق (ع) در ارتباط با مسأله امامت را تلاشها و برخوردهاى خصوصى آن حضرت با افراد تشكيل مى‌داد. افرادى كه در اين ارتباط طرف صحبت امام (ع) قرار داشتند دو گونه بودند: يا واسطه ابلاغ پيام امامت بودند و يا خود در زمينه امامت مسأله دار بودند و امام (ع) آنان را به حق رهنمون مى‌ساخت.
در ارتباط با بخش نخست، روايات زيادى در كتابهاى حديث نقل شده كه به يك نمونه آن بسنده مى‌كنيم. «١» ابوالصّباح كنانى مى‌گويد: امام صادق (ع) فرمود:
«نَحْنُ قَوْمٌ فَرَضَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ طاعَتَنا، لَنَا الْانْفالُ وَ لَنا صَفْوُ الْمالِ وَ نَحْنُ الرَّاسِخوُنَ فِى الْعِلْمِ ...» «٢» ما قومى هستيم كه خداوند بزرگ اطاعت ما را بر همگان واجب كرده است. «انفال» و «صفوالمال» از آن ماست و ما، راسخان در علم هستيم.
«انفال» و «صفوالمال» در زمان رسول خدا (ص) از آنِ آن حضرت بود و ديگران در آن سهمى نداشتند و پس از درگذشت آن رسول گرامى در اختيار جانشينان او قرار مى‌گيرد.
امام (ع) با اين بيان اين نتيجه را مى‌خواهد بگيرد كه امروز، من جانشين پيامبر (ص) و حاكم جامعه اسلامى هستم و بايد اين اموال به من سپرده و با نظر من مصرف شود. «٣» در ارتباط با بخش دوّم نيز موارد زيادى در منابع تاريخى و حديثى نقل شده است كه در ذيل به دو نمونه آن اشاره مى‌كنيم.