كتاب الرّدّ على المعتزلة فى امامة المفضول، كتاب افعل و لا تفعل را نام برد. «١» عبداللَّه بن ابى يعفور عبداللَّه، از اصحاب ويژه و والامقام پيشواى ششم (ع) بود. وى به چنان مرتبه‌اى از اطاعت و تسليم در برابر استاد و امامش دست يافته بود كه به آن حضرت عرض كرد:
سوگند به خدا، اگر انارى را دو نيم كنيد و بفرماييد اين نيمه حرام و آن نيم ديگر حلال است، گواهى مى‌دهم، آنچه را حلال دانسته‌ايد حلال و آنچه را حرام شمرده‌ايد، حرام است. «٢» امام صادق (ع) مراتب اطاعت و فرمانبرى شاگرد خود را به پيشگاه امامت چنين بيان مى‌كند:
كسى را نيافتم كه پذيراى سفارش و فرمانبر دستور من باشد جز عبداللَّه بن ابى يعفور. «٣» امام صادق (ع) در نامه‌اى كه پس از درگذشت عبداللَّه بن ابى يعفور به مفضل بن عمر نگاشته است، مقام معنوى اين پرورش يافته مكتب خود را چنين مى‌ستايد:
سفارش من به تو همان سفارشى است كه به عبداللَّه بن ابى يعفور كردم. او به رحمت حق پيوست، در حالى كه به عهد و پيمان خويش با خدا و پيامبر و امام زمانش وفا كرد. وى از دنيا رفت در حالى كه آثار پسنديده‌اى از خود بر جاى گذاشت، كوششهايش قابل ستايش، لغزشهايش بخشوده و خود، مشمول لطف و رحمت خداى خويش قرار گرفت، خدا و رسول او و پيشوايش از او خشنود بودند.
سوگند به خويشاوندى‌ام با رسول خدا، در زمان ما كسى مطيع‌تر از او در برابر خدا و پيامبر و امامش نبود. او پيوسته چنين بود تا خدا به رحمت خود او را قبض روح كرد و به‌