سپس رو به مردم كرد و فرمود: «آيا شما را آگاه نسازم كه چه كسى در قيامت نامه عملش از همه سبكتر و خالى‌تر و از همگان زيانكارتر است؟ او كسى است كه آخرتش را به دنياى ديگران بفروشد. و آن، اين فرماندار فاسق است.» مردم (حاضر در مسجد) آرام شدند و فرماندار بى آنكه سخنى بگويد از مسجد بيرون رفت.
من پرسيدم: اين مرد (كه اين چنين كوبنده و جسورانه پاسخ فرماندار منصور داد) كيست؟ گفتند: اين جعفربن محمد بن على بن حسين بن على بن ابى طالب است. «١» * در برابر مطلق كارگزاران: امام صادق (ع) در فرصتهاى مختلف و با بيانات گوناگون پيروان خود را از نزديك شدن به دستگاه خلافت و ارجاع امور خود به كارگزاران نظام بر حذر مى‌داشت. اينك چند نمونه‌ - روزى يكى از ياران امام صادق (ع) نظر آن حضرت را درباره همكارى بعضى از شيعيان تهيدست و نيازمند با دولتمردان كه به آنان پيشنهاد كار مى‌دهند، جويا شد.
امام (ع) فرمود:
«ما احِبُّ انى عَقَدْتُ لَهُمْ عَقْدَةً اوْ وَكَيْتُ لَهُمْ وِكاءاً وَ انَّ لى ما بَيْنَ لابَتَيْها؛ لا وَ لا مَدَّةً بِقَلَمٍ. انَّ اعْوانَ الظَّلَمَةِ يَوْمَ الْقِيامَةِ فى سُرادِقٍ مِنْ نارٍ حَتَّى يَحْكُمَ اللَّهُ بَيْنَ الْعِبادِ» «٢» من دوست نمى‌دارم براى آنان (عبّاسيان) گرهى بزنم يا در كيسه‌اى را ببندم و نه حتّى با قلم، خطّى بكشم، هر چند در برابر آن، مابين دو بخش از سرزمينهاى سنگلاخ اطراف مدينه را به من بدهند. «٣» همانا يارى كنندگان ستمگران، روز قيامت در سراپرده‌اى از آتش قرار دارند تا زمانى كه خداوند ميان همه بندگان داورى كند.
- عمر بن حنظله مى‌گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم: دو نفر از شيعيان درباره‌