«١- وَاللَّهِ انى لَأَعْلَمُ ما فِى السَّماواتِ وَ ما فِى الْارْضِ، وَ ما فِى الْجَنَّةِ وَ ما فِى النَّارِ، وَ ما كانَ وَ ما يَكوُنُ الى‌ انْ تَقوُمَ السَّاعَةُ ...» «١» سوگند به خدا؛ من همه آنچه در آسمانها و زمين و بهشت و دوزخ است و نيز آنچه بوده و واقع شده و آنچه در آينده رخ خواهد داد تا آنگاه كه قيامت برپا شود، مى‌دانم! «٢- سَلوُنى قَبْلَ انْ تَفْقِدوُنى فَانَّهُ لا يُحَدِّثُكُمْ احَدٌ بَعْدى بِمِثْلِ حَديثى» «٢» پيش از آنكه مرا از دست دهيد (آنچه مى‌خواهيد) بپرسيد؛ زيرا پس از من كسى با شما اين چنين سخن نخواهد گفت.
چنين ادعاهايى از يك دانشمند عادى- هر چند هم نابغه باشد- امكان پذير نيست و در نهايت جز به شكست او و دروغ بودن ادعايش در صحنه رويارويى با رقيب دانشمندتر، نمى‌انجامد. تنها كسانى مى‌توانند چنين ادعاهايى بكنند كه دانش آنان از دانش بى انتهاى الهى گرفته شده باشد و به تعبير خودشان «مَعْدِنُ الْعِلْمِ» «٣» يعنى سرچشمه و گنجينه علم باشند.
تاريخ نيز نشان داده است كه مردم همواره به دانش اهل بيت نيازمند بودند و هر گاه درباره موضوعى بدانان مراجعه مى‌كردند، علم آن را نزد ايشان مى‌يافتند؛ در حالى كه خود آنان هرگز به دانشهاى بشرى نيازمند نبودند و تاريخ نشان نداده است آنان درباره مسأله‌اى به كسى مراجعه كرده باشند. دوران ٣٤ ساله امامت امام صادق (ع) و دانشگاه بزرگ جعفرى گوياترين گواه اين ادعاست.
٣- ماهيّت و گستره دانشگاه جعفرى‌ منظور ما از دانشگاه جعفرى، تشكيلات منسجم آموزش عالى كه امروزه تحت عنوان دانشگاه مطرح است و از چند دانشكده در رشته‌هاى مختلف علمى تشكيل شده‌