پيش از شهادت‌ امام صادق (ع) پيش از شهادت خود اقداماتى انجام داد و سفارشى كرد كه در ذيل به آنها اشاره مى‌كنيم.
صله رحم‌ سالمه، كنيز و خدمتكار پيشواى ششم مى‌گويد: به هنگام شهادت در محضرت امام صادق (ع) بودم كه حالت اغما بر آن حضرت عارض شد. چون به هوش آمد. فرمود:
به حسن بن على بن على بن حسين (ملقّب به افطس) «١» هفتاد دينار بدهيد و به فلانى و فلانى نيز فلان مبلغ بدهيد. عرض كردم: آيا به مردى كه با دشنه بر شما حمله كرده و تصميم به قتل شما گرفته است كمك مى‌كنيد؟ امام فرمود: آيا نمى‌خواهيد من از مصاديق اين آيه باشم كه مى‌فرمايد:
«وَ الَّذينَ يَصِلُونَ ما امَرَ اللَّهُ بِه‌ انْ يُوْصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ» «٢» ... و آنان كه پيوندهايى را كه خدا دستور به برقرارى آن داده، برقرار مى‌كنند و از پروردگارشان مى‌ترسند و از بدى حساب (روز قيامت) بيم دارند.
آرى اى سالمه! خداوند بهشت را آفريده و آن را پاكيزه و معطر ساخته است، و بوى عطر آگين آن از مسافت دو هزار ساله به مشام مى‌رسد، ليكن عاق والدين و قطع كننده رحم بوى آن را استشمام نمى‌كند. «٣» اين حركت امام (ع)، آن هم در آن موقعيّت و لحظات پايانى زندگى آن حضرت، نشانگر اهميّت مسأله صله رحم و تفقّد از خويشاوندان است، حتى خويشاوندانى كه با انسان قطع رابطه كرده بناى دشمنى و كينه توزى گذارده‌اند.
سفارش به نماز ابو بصير مى‌گويد: به منظور عرض تسليت شهادت امام صادق (ع) نزد «حُمَيْدَه»