تعاليم قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٨

از رحمت الهى نبايد مأيوس شد يابَنِىَّ اذْهَبُوا فَتَحَسَّسُوا «١» مِنْ يُوسُفَ وَ أَخيهِ وَ لا تَاْيْئَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لا يَايْئَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِروُنَ (يوسف، ٨٧)
فرزندان من! برويد يوسف و برادرش را بجوييد و از رحمت و گشايش الهى مأيوس نباشيد، براستى كه از رحمت الهى جز كافران مأيوس نمى‌شوند.
دستور پى جويى‌ حضرت يعقوب عليه السلام به فرزندان خود فرمان داد كه براى جستجوى يوسف و برادرش از خانه خارج شوند و با اميد و توكل به رحمت و گشايش خداوندى، آنها را پى جويى كنند، تا عنايت خدا شامل شود و به مقصود خود نايل آيند.
برادران اميدى به يافتن يوسف نداشتند و حتى باور نمى‌كردند كه او زنده است چون خودشان، او را به كاروانى فروخته كه الان آن كاروانيان به نقطه نامعلومى رفته بودند و معلوم نيست كه زنده باشد و اگر هم زنده باشد، در كجاى اين جهان پهناور است؟ چگونه آنها مى‌توانند از او ردپايى بيابند؟ با توجه به اين مطالب، دستور پدر براى آنها تعجب‌آور و امرى ناممكن مى‌نمود. يعقوب (ع) آنها را به قدرت بى‌نهايت خداوند توجه داده، فرمود:
هيچ گاه نبايد از رحمت و گشايش خداوند، نا اميد شد. درست است كه بنا به عادت و حكم ظاهر، يافتن يوسف كارى به ظاهر محال است، اما نه در مقابل قدرت بى‌نهايت خداوند.
آن ذات مقدس مى‌تواند يوسف را على رغم تمام اسباب هلاكت، سالم نگه دارد و نيز مى‌تواند كنكاش برادران را به نتيجه برساند و يوسف را به آنها نشان دهد. او خداوند يكتايى است كه از قدرت مطلق، برخوردار مى‌باشد و هيچ‌گاه فرصت از دستش نمى‌رود و از انجام هيچ كارى عاجز نيست. انسان موحد خدا را چنين مى‌شناسد و وقتى به چنين خدايى معتقد شد، هيچ گاه در بلايا، گرفتاريها و شدايد نا اميد نمى‌شود و هيچ وقت به بن بست نمى‌رسد.