تعاليم قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٨

داستان كسى كه غير خدا و بت را مى‌خواند مانند شخصى است كه براى رفع تشنگى، اداى آب برداشتن را در مى‌آورد در حالى كه آب به دهان بردن، صورتى از آب آشاميدن است.
بدين جهت، خواندن بتها و دعا به اين شكل، جز صورتى خالى از معنا نيست؛ زيرا اين بتها و خدايان دروغين در استجابت دعا همان قدر اثر دارند كه اداى آب برداشتن براى رفع تشنگى.
مؤثر حقيقى‌ از آيه مزبور مى‌توان استفاده كرد كه مؤثر حقيقى در تمام كارها، خواسته‌ها و دعاها خداوند عالميان است؛ بدين جهت انسانها اگر خواسته و حاجتى دارند بايد درِ خانه او بروند زيرا كه حق دعا، از آنِ اوست، چون اوست كه اجابت كننده و مؤثر واقعى است.
بنابراين، دعا و خواستن حاجت از كسى كه نه تنها صاحب قدرتى نيست و نمى‌تواند حاجت كسى را برآورد، بلكه مالك نفع، ضرر و مرگ و حيات خود نيست، در حقيقت دعا نيست هر چند صورت دعا داشته باشد.
البته ما در زيارت معصومين عليهم السلام هم از آنها حاجت مى‌طلبيم ولى در حقيقت اين حاجت طلبيدن از خداست و نيز از آنان كه اولياى خدا و مقربان درگاه او هستند تقاضاى شفاعت داريم و اين هيچ منافاتى با توحيد در دعا ندارد.
مَثَل حق و باطل‌ انْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسالَتْ اوْ دِيَةٌ بِقَدَرِها فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَداً رابِياً وَ مِمَّا يُوقِدوُنَ عَلَيْهِ فِى‌النَّارِ ابْتِغاءَ حِلْيَةٍ اوْ مَتاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْباطِلَ فَامَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفاءً وَ امَّا ما يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْارْضِ كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْامْثالَ (رعد، ١٧)
خداوند از آسمان آبى فرستاد و از هر دره و رودخانه‌اى به اندازه آنها سيلابى جارى شد،