منتهاى همت‌ براى كسى كه لقاى خداوند و قيامت را باور ندارد، طبيعتاً ديگر حساب و جزا، وعد و وعيد و امر و نهى معنا پيدا نمى‌كند و دين و احكام و فروع آن بى معناست. كسى كه جهان بينى‌اش چنين باشد تمام همّ و غمش معطوف به زندگى دنيا مى‌شود و چون انسان به حكم فطرت، دنبال سعادت جاويد و هميشگى است، پس چنين فردى سعى مى‌كند كه بماند و فانى نشود و سعادت را در اين زندگى دنيا به دست آورد. بدين جهت، با تهيه امكانات مادى، خود را به آنها دلخوش و سرگرم مى‌نمايد، همچنان كه در آيه ديگرى مى‌فرمايد:
اين (دنيا طلبى) نهايت فهم و علم آنهاست. «١» «٢» افراد دنياگرا، چون معتقد به روز جزا نيستند، نه تنها خود را موظّف به انجام كار خير نمى‌دانند، بلكه براى رسيدن به دنيا كه مايه آرامش آنهاست، به هر كارى دست مى‌زنند و از هيچ ظلم و ستمى رو گردان نيستند و اگر به ظاهر نيز كار نيكى انجام مى‌دهند، يا از كار بدى دست مى‌كشند، نه به خاطر خدا ترسى يا انسان دوستى است، بلكه فقط به اين دليل است كه آن را به سود دنياى خود مى‌دانند و معلوم است كه چنين افرادى به خاطر اعمال و اعتقادشان، سزاوار عذابند.
رو به سوى خدا از روى ناچارى‌ وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى ضُرٍّ مَسَّهُ كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ (يونس، ١٢)