درس سيزدهم‌ عبرت آموزى از تاريخ‌ لَقَدْ كانَ فى‌ قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِاولِى الْأَلْبابِ ما كانَ حَديثاً يُفْتَرى‌ وَ لكِنْ تَصْديقَ الَّذى‌ بَيْنَ يَدَيْهِ وَ تَفْصيلَ كُلِّ شَىْ‌ءٍ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (يوسف، ١١١)
در سرگذشت آنان براى خردمندان عبرت است. اين (داستان) سخنى ساختگى نيست، بلكه تصديق كتابى (تورات) است كه پيش از آن بوده و توضيح همه چيز و هدايت و رحمت براى مؤمنان است.
تابلوى عبرت‌ اين آيه مطلب مهمى را گوشزد مى‌كند كه آنچه در اين سوره از داستان يوسف و برادرانش و يا در ديگر داستانهاى قرآن آمده، فقط نقل قصه نيست، بلكه براى خردمندان درس عبرت است. آينه‌اى كه مى‌توان در آن عوامل شكست و پيروزى، كاميابى و ناكامى، خوشبختى و بدبختى، سربلندى و ذلت و خلاصه آنچه را براى هدايت لازم است مشاهده نمود.
سنّتهاى تغيير ناپذير الهى در جهان خلقت حاكم است و مطالعه داستانهاى گذشتگان، بخصوص داستانهاى قرآن كه صد در صد صحيح و مطابق با واقع مى‌باشد، يكى از راههاى شناخت اين سنتهاست.
قصه‌هاى قرآن تابلويى است كه عصاره تجربيات تمام اقوام گذشته، در آن به تصوير درآمده و مشاهده و مطالعه آن مثل اين مى‌باشد كه انسان با تمام گذشتگان زيسته و تجربيات آنها را اندوخته است و عمرى به درازاى عمر اقوام گذشته دارد.